Pierwiastki chemiczne w białku. O pierwiastkach chemicznych wchodzących w skład białka pouczy nas następujące doświadczenie:

Białko jaja kurzego ususz starannie w słońcu lub w ciepłym miejscu przy piecu, uważając, by się nie spaliło. Suche białko rozetrzyj na proszek w moździerzu. Proszek wsyp do probówki i rozgrzej nad płomieniem palnika. Najpierw ulotni się para wodna, która w górnych częściach probówki na stosunkowo chłodnych jej ściankach wystąpi w postaci kropelek. Przekonaliśmy się więc, ze w białku jest woda, a więc tlen i wodór. Przy silniejszym podgrzewaniu zaczną uchodzić różne gazy. Załóżmy na brzeg probówki dwa skrawki papieru, jeden zanurzony w roztworze fenoloftaleiny, drugi w roztworze octanu ołowiawego ( uwaga; związek silnie trujący!). W miarę podgrzewania wilgotny papier nasycony fenoloftaleiną zabarwi się na czerwono, co wykaże zawartość amoniaku, a więc azotu w białku. Papier nasycony octanem ołowianym zabarwi się równocześnie na czarno, co wykaże zawartość siarki w białku. To co w probówce zostanie, jest węglem.

Podobnie jak ciało każdego wyżej uorganizowanego zwierzęcia ciało człowieka ma również budowę komórkową. Komórki nabłonka ludzkiego oglądane pod mikroskopem nie różnią się np. od nabłonka ludzkiego oglądane pod mikroskopem nie różnią się np. od nabłonka zwierzęcego. To samo dotyczy większości innych komórek ciała.