Żółta.

Odmiana ta ma skórę średnio wyposażoną w barwnik. Ludzie żółci są zwykle niskiego wzrostu o krótkich kończynach. Powieki ich mają wyściółkę tłuszczową i fałdę w wewnętrznym kąciku przy nosie. Jest to ochrona oka przed zamarznięciem i przed wiatrami niosącymi kurz. Wąska szpara oczna nawet przy patrzeniu na pola śniegowo w słońcu nie dopuszcza do olśnienia. Płaska budowa twarzy i nosa wysuniętego między poduszeczki tłuszczowe policzków również chronią przed odmrożeniem. Ponadto ani śnieg, ani kurz nie mogą się gromadzić w bruzdach koło nosa i ust, bo w płaskiej twarzy tych bruzd nie ma. Odmiana żółta wykazuje więc wyraźne przystosowanie do ostrego, zimnego klimatu, do mrozów, śniegów i wichury Ludzie żółci żyją dziś we wszystkich strefach klimatycznych, ale odmiana ta wytworzyła się zapewne w warunkach arktycznych.

Biała.

Ta odmiana musiała się wytworzyć w klimacie ubogim w światło słoneczne, gdzie wciąż  było pochmurno, padały deszcze i snuły się mgły. W takich warunkach ludzie tracili barwnik w skórze, a także w oczach i włosach.

Czarna.

Odmiana jest przystosowana do klimatu gorącego i wilgotnego. Powierzchnia czarnej skóry pochłania nadmiar promieniowania słonecznego, nie dopuszczając go w głąb organizmu.

Szerokie nosy, które występują zawze u płodów ludzkich Murzynów pozostaje przez całe życie. Nos nie ma potrzeby zwężania się, ponieważ wdychane powietrze jest dostatecznie ogrzane i wilgotne.